چشم ها را باید شست

مسافر از اتوبوس

شنیدم که بیل گیتس رئیس مایکروسافت اجازه نمیده دخترش هر روز بیش از

چهل و پنج دقیقه با کامپیوتر بازی کنه.

رئیس مایکروسافت در یک سخنرانی در یکی از دبیرستان های امریکا،

خطاب به دانش آموزان گفت:

(( در دبیرستان خیلی چیزها را به دانش آموزان نمی آموزند.))

او هفت اصل مهم را که دانش آموزان در دبیرستان فرا نمی گیرند، بیان کرد.


اصل اول: در زندگی، همه چیز عادلانه نیست، بهتر است با این حقیقت کنار بیایید.

اصل دوم: دنیا برای عزت نفس شما اهمیتی قایل نیست. در این دنیا از شما انتظار می رود

که قبل از آنکه نسبت به خودتان احساس خوبی داشته باشید، کار مثبتی انجام دهید.

اصل سوم: پس از فارغ التحصیل شدن از دبیرستان و استخدام، کسی به شما رقم فوق العاده

زیادی پرداخت نخواهد کرد. به همین ترتیب قبل از آنکه بتوانید به مقام معاون ارشد،

 با خودرو مجهز و تلفن همراه برسید، باید برای مقام و مزایایش زحمت بکشید.

اصل چهارم: اگر فکر می کنید، آموزگارتان سختگیر است، سخت در اشتباه هستید

پس از استخدام شدن متوجه خواهید شد که رییس شما خیلی سختگیر تر از آموزگارتان است،

 چون امنیت شغلی آموزگارتان را ندارد.

اصل پنجم: آشپزی در رستوران ها با غرور و شان شما تضاد ندارد. پدر بزرگ های ما

برای این کار اصطلاع دیگری داشتند، از نظر آنها این کار ((یک فرصت)) بود.

اصل ششم: اگر در کارتان موفق نیستید، والدین خود را ملامت نکنید،

 از نالیدن دست بکشید و از اشتباهات خود درس بگیرید.

اصل هفتم: قبل از آنکه شما متولد بشوید، والدین شما هم جوانان پرشوری بودند

و به قدری که اکنون به نظر شما می رسد، ملال آور نبودند.

سینمای ما :هنوز هم روبان قرمزمان را باز نکرده ایم. سلام عباس جان. حال که نامه نوشتن مد روز شده دلم خواست که برای تو نامه بنویسم. برای تو که رفتی و نمیدانی چطور همگی سعی میکنند که بگویند جنگ را آنها اداره کرده اند. و هیچکس یاد مظلومیت تو نیست. یاد همسرت و شاید فرزندان رفقایت. عباس عزیز، نسل من تعریف درستی از آزادی اندیشه و روشنفکری ندارد. نسل الان از آزادی اندیشه فحش یاد گرفته و جک. نسل الان از فیلم پخش کردن تو اینترنت، از بولوتوث کردن بیشتر لذت میبرد. از اینکه در آن طرف برایش کف بزنند راضیتر است. نسل من دوست را دشمن میداند و دشمن را دوست. شاید از سر لجبازی با نسل تو. شده ایم آدمهایی از جنس قاسم پر از حسرت. قاسم ارتفاع پست را میگویم. پر از آرزوهای تباه شده شاید. حالا هم افتاده ایم به جان جامعه اطرافمان. میخواهیم به بهانه ای انتقام همه آرزوهایمان را از یک نفر بگیریم. که شاید تازه از راه رسیده و نمیداند که چه خبر است. جرمش چیست. که شاید او هم در خانه کسی مثل سلمان را داشته باشد. در این میان هم کسی قبول نمیکند که نسل جدید چقدر بی اعتماد شده به نسل قدیم و چقدر دوست دارد به دنبال صداهایی برود که مدام زیر گوشش بگویند بی اعتماد باش. و آن صدا از هر جا که بیاید اصلاً برایش مهم نیست. در این عصر گوگل و فیس بوک همه سردرگم شده ایم میان خودی و خودی. نسل جدید ناسزا میگوید. نسل قدیم خود را محق میداند که زیر گوشش بزند. به خیال خودش این طور بهتر میفهماند. نسل جدید نسل گذشته را متهم میکند. عصبانی است از چیزهایی که فکر میکند از او گرفته اند. اختلاف نسلها را حاتمی کیا خیلی خوب فهمید. تفاوت ميان نسلي كه انقلاب کرده و جنگيده و با دست خالی وطن را از دست دشمن نجات داده با نسلي كه در دوران انقلاب و جنگ، سال هاي كودكي اش را میگذرانده يا اصلا به دنيا نيامده. و به قول خود حاتمی کیا این یک قاعده کلی است كه نسل هاي قبلي هميشه بدهكار نسل جدید خود هستند. سردار راشد نماینده نسلی بود كه از نسل تازه هیچ نمی دانست. او را دوست داشتم و حبیب را هم. هر دو به یک اندازه در این کشور حق دارند. فقط نمیدانم چرا حرف هم را نمیفهمیدند. و اما حاج کاظم. روی چیزی که باور داشت پافشاری کرد. اما او کسی چون تو را داشت. که ارزش آن عصیان و تقابل با قانون را داشتی. این نسل جدید بر سر چه پافشاری میکند؟ بر سر قبری گریه میکند که مرده ای در آن نیست. داود خشن بددهن را دوست دارم. چون دین و دل و زبانش یکی بود. من از سلحشورهای امروزمان میترسم. از آنها که رنگشان را عوض میکنند و نان را به نرخ روز میخورند. از آنها بیشتر از دشمن میترسم. میدانم که تو حاتمی کیای آرمان گرا را بیشتر از مخملباف دوست داری. و شاید مهرجویی را بیشتر از کیارستمی. اینها از بزرگی ایران میگویند و آنها ایران حقیر را به تصویر میکشند. اما عجیب این است که نسل من از سر لج مخملباف را بیشتر از تو میپسندد. راستی ناراحت نشو اما حالا از تو حرف زدن بی کلاسی است. الان دوره جومونگ است. دوره برد پیت و انجلینا. قهرمانان ما مدتهاست که گم شده اند. زمانه عوض شده است. اگر کسی روی پروفایلش عکس تو را بگذارد مسخره اش میکنند. دیگر دوره عکس انریکو است و بریتنی. پس میبینی. در واقع چندان هم فرقی نکردیم. نسل تو کاملاً پایبند به عقیده خود است و بقیه را قبول ندارد. نسل من هم پایبند به عقیده خود است و دیگران را قبول ندارد و جالب اینجاست که هر نسل دیگری را متهم میکند. هیچکدام حاضر به باز کردن روبانهای قرمز اطرافمان نیستیم. داوود آخرش تسلیم شد. اما انگار ما هیچکداممان حاضر نیستیم خود را از دنیایی که برای خودمان ساختیم آزاد کنیم. نه ما و نه شما. دوستی در نامه اش به حاج کاظم گفت:« کاش منتظر چیزی نمیشدی کافیست از این پله های پوشالی پایین بیایی به سراغ سلمان بروی. ان موقع شاید صدای خنده های عباس را از اسمان سرزمینمان بشنوی.» خیلی موافق این سخن هستم. خیلی زیاد. بگذار من هم سخنی به آن اضافه کنم. کاش نسل جدید هم لحظه ای چشم از مانیتور و ماهواره بردارد، تا وقتی او از آن نردبان پوشالی پایین می آید تنها نباشد. هدفون را از گوشش دربیاورد تا او را بشنود. بعضی وقتها دستش را از روی کیبورد بردارد. آنقدرها هم سخت نیست که لحظه ای از این ماشین پرسرعت جوانی پایین بیاییم و کمی پیاده برویم. با پای آنها راه رفتن از ما چیزی کم نمیکند. با آنها حرف زدن هم کلاسمان را پایین نمی آورد. شاید توانستیم حرف همدیگر را بفهمیم. آنها ما را بفهمند و ما آنها را. آنها تعصب خشک خود را کنار بگذارند و ما هم تفکر غربی پسند خود را. شاید هم به تفاهم خوبی رسیدیم. آن وقت دیگر لازم نیست سارکوزی برایمان کف بزند. یا صهیونیستهای بچه کش از ما دفاع کنند و خواننده های بیسواد برایمان اعتصاب غذا کنند. حکایت اتفاقات اخیر حکایت همان تف سربالاست. از این میدان هیچکس پیروز بیرون نیامد. و در آخر حاتمی کیا عزیز اگر خواستی آژانس شیشه ای 2 را بسازی باز هم با بی طرفی کامل بساز. امیدوارم مثل نامه های امضاء شده نباشی(هر دو گروه) و پرهیز کنی از جانب داری های احساسی. هر دو نسل به یک اندازه حق دارند. حیف شد. تازه روی آرامش را دیده بودیم. حنا و بنیانا حاصل همین آرامش بود.